[Another] Event04 ทัศนศึกษา

posted on 03 Sep 2015 18:37 by smallhole in Another

 

20150830-event04ทัศนศึกษา.png

(ไม่รู้ว่าใครถ่ายไว้ แต่ก็ขอบคุณนะ)


เป็นตอนที่กำลังจะลงทะเลพร้อมคุณปลา(ห่วงยาง)ที่กดมาได้จากตู้หน้าโรงเรียน เป่าลมลำบากนิดหน่อยแต่พอออกมาเป็นรูปเป็นร่างแล้วปลื้มมากเลย อากาศที่นี่ค่อนข้างร้อน ผิวไหม้ไปนิดหน่อย เห็นเป็นรอยเสื้อเลยล่ะ


ป.ล. ปีหน้าก็อยากมากับทุกคนแบบนี้อีกจังนะ สนุกมากๆ เลย ออกนอกเมืองครั้งแรกด้วย




คุโรอิดะ นัทสึกิ

ฤดูร้อนปี 2
 
 

[Another] Kuroida Natsuki

posted on 16 Jun 2015 06:38 by smallhole in Another
 
 
(ตัวหนังสือสีนี้คือเพิ่มจากการโรลค่ะ)
 

ชื่อ: คุโรอิดะ นัทสึกิ
 
ชั้นเรียน: 2/3
 
ส่วนสูง: 161 cm น้ำหนัก: 52 kg
 
 
วันเกิด: 24 สิงหาคม
 
กรุ๊ปเลือด: A
 
 
สิ่งที่ชอบ:

- เย็บปักถักร้อย
- หนังสือ
- น้องต่าย(ตุ๊กตากระต่ายสีเทาดำที่เย็บเองตัวแรก) โทโยคุงฉีกทิ้งไปแล้ว
- ขนม
- สัตว์น่ารักๆ
 
 
สิ่งที่เกลียด:
 
- กลิ่นโรงพยาบาล
- การถูกทิ้ง
- ความไม่เท่าเทียม
 
 
วิชาที่ชอบ: สังคม วิทย์
 
วิชาที่เกลียด: พละ คณิต
 
วิชาประวัติเลือก: วรรณกรรม
 
ชมรม: -
 
 
ประวัติ:

- พ่อเป็นนักเขียนวรรณกรรมสะท้อนสังคมมักเก็บตัวทำงานอยู่ที่บ้าน แม่เป็นนักสังคมสงเคราะห์ออกเดินทางไปที่เมืองข้างเคียงบ่อยๆ
- เป็นโรคภูมิคุ้มกันบกพร่องชนิดปฐมภูมิ (PI) ร่างกายไม่แข็งแรงมาตั้งแต่เด็กๆ มักติดเชื้อได้ง่าย โรคแทรกซ้อนเยอะ วิ่งเยอะๆ จะหอบเล็กน้อย
- เป็นเพื่อนตั้งแต่สมัยอนุบาลของโยชิดะ อากิฮิโกะ แต่ตอนประถมปลายอยู่คนล่ะห้องกัน อัคคุงมักคอยช่วยดูแลและทำข้าวกล่องลายน่ารักมาให้
- หมอเจ้าของไข้คือชิราอิชิ คาโอรุ พี่ชายของชิราอิชิ คาสึฮิโกะ
 - บ้านอยู่ติดกับอาชิตะ โยรุ แต่เพิ่งคุยกันตอนมัธยมต้น ที่นั่งที่โรงเรียนก็นั่งติดกันด้วย
 
 
นิสัย:

- เป็นคนที่อ่อนโยนและห่วงใยคนอื่นมากกว่าตัวเอง แม้ร่างกายจะไม่ค่อยแข็งแรงก็จะพยายามช่วยเหลือคนอื่นเท่าที่ทำได้
- ต่อหน้าคนอื่นจะมองโลกในแง่ดี แต่เมื่ออยู่คนเดียวจะแอบเก็บไปคิดมากเสมอๆ
- เกลียดที่ตัวเองมักป่วยง่ายจนพ่อไม่สามารถทุ่มเทกับงานได้อย่างเต็มที่
- หน้าตาเรียบร้อย(?)แต่นิสัยติดจะขี้แกล้งคนอื่นอยู่บ้าง
- ไม่ประสีประสาเรื่องวัยรุ่นเท่าไหร่ มักไม่เข้าใจหลายๆ เรื่อง

 

อื่นๆ:


- มักมีรอยยิ้มให้กับคนอื่นๆ มีไฝสองจุดเล็กๆ ที่โหนกแก้มซ้าย
- พกลูกอมห่อลายน่ารักแต่รสประหลาดไว้ติดตัว
- วาดรูปไม่ได้เรื่อง แต่พยายามอย่างมากให้มันน่ารัก
- กึ่งเชื่อกึ่งไม่เชื่อเรื่องผี ไม่เคยเจอกับตัวเลยไม่ใส่ใจมากนัก
 
 
 
 
(ติดต่อ / โคประวัติได้ทาง DM ตัวละครเลยค่ะ)
(ดอคจะอัพเดทเร็วกว่านะคะ)

 

 

edit @ 3 Sep 2015 18:34:15 by SMH241

edit @ 3 Sep 2015 18:35:17 by SMH241

[EKP] Chapter 4 Metsukidan - The Police Station

posted on 30 May 2015 22:45 by smallhole in EKP
 
เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม
 
 

---------- ---------- ---------- ---------- ----------


written by Banzaiii & RitsuneJin

illust by Siswrn

 

Chapter 4, Metsukidan - The Police Station

 

No.5 Hirameki Ririku

No.6 Kiku Ren

 

ป้อมตำรวจยามนี้เงียบสนิทราวกับไม่มีคนอยู่ ซึ่งมันไม่ควรจะเป็นเช่นนั้น ถ้าหากมีหญิงแก่แม่หม้ายเข้ามาขอความช่วยเหลือที่ป้อมแห่งนี้ก็คงต้องหงุดหงิดกลับบ้านไป


… ถือเป็นความบกพร่องในหน้าที่ …


“ฮัดเช่ย!!!”

นายตำรวจจามเสียงดังท่ามกลางความร้อนระอุของสี่แยกถนน เขากำลังปั่นจักรยานฟันฝ่ากับวิกฤตกาลรถติดมหาศาลนี่อยู่

โคจิโร่ฝากป้อมตำรวจไว้กับเด็กๆ ซึ่งเป็นเพื่อนของหลานชาย พวกเขายึดเอาป้อมไปเป็นแหล่งกลบดานของตนเองเรียบร้อยโดยมิได้ถามถึงความเห็นของผู้ใหญ่ที่ยืนหัวโด่อยู่ด้วยเลยแม้แต่น้อย

ตอนนี้เขาได้แต่โทษตัวเองที่ประมาทเกินไป เด็กพวกนั้นจะระเบิดแหล่งพักพิงของเขาไปยามไหนก็ไม่รู้ ดูจากท่าทางของแต่ละคนแล้วก็ช่างเอาเรื่องอยู่ รอยยิ้มที่ปรากฏให้เห็นกันทุกวันดูยังไงก็แค่ฉากหน้าเท่านั้นล่ะ!!!



ย้อนกลับมาที่ป้อมตำรวจ


ครืด คราด

ครืด ครืด ครืด

โครกกกกกกกก


เสียงสวบสาบดังมาจากในครัว ตามด้วยเสียงน้ำย่อยดังสนั่น แขนบางของเด็กสาวเอื้อมมือควานหาของที่ต้องการแล้วกระชากออกด้วยแรงอันน้อยนิด ไอเย็นแผ่ออกมากระทบตามผิวกายพร้อมกับแสงสว่างที่เชิญชวนให้ดูของภายในช่องแคบๆ ที่ว่างเปล่า… ใช่ มันว่างเปล่า!

ริริคุออกแรงผลักประตูปิดตู้เย็นอย่างไม่สู้ดีนัก เธอค่อนข้างผิดหวังที่แหล่งเสบียงหมดลงก่อนกำหนดเพราะต้องเลี้ยงอีกหลายชีวิตที่เพิ่มขึ้นมาอย่างกระทันหัน


“ทุก… คน… หิว....” เธอพร่ำเพ้อถึงเหล่าเพื่อนที่แยกย้ายกันออกไปตามหาบางสิ่งทิ้งให้เธอเฝ้าป้อมลำพังเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนความมืดจะเข้าจู่โจมพร้อมเสียงท้องร้องระลอกใหญ่ …



เร็นมองริริคุด้วยสายเอ็นดู(?) เพียงแค่เขาไปเข้าห้องน้ำแป๊บเดียวออกมาไม่เจอใคร เดินหาอยู่ทั่วป้อมตำรวจก็พบร่างหนึ่งลงมานอนอยู่หน้าตู้เย็นเสียแล้ว


“ริริคุซัง ริริคุซัง” เร็นลองเรียกหยั่งเชิงดูว่าเจ้าของชื่อนั้นสลบไปแล้วหรือแค่นอนหมดแรงเฉยๆ ทว่าไร้เสียงตอบรับ แต่คนตาดีอย่างเขาหรือจะพลาด ร่างบางนั้นเผลอกระตุกเล็กน้อยตอนโดนเรียก

“ทุกคนออกไปหาของกันอาจจะเอาของกินกลับมาก็ได้นะ”

เป็นเหมือนประกาศิตจากสวรรค์ ริริคุสปริงตัวขึ้นลุกนั่งอย่างไว เร็นยิ้มให้เหยื่อที่ติดบ่วงคำโกหกเข้าอย่างจัง แต่ก็ไม่แน่นะ … ถ้าเป็นอย่างที่เขาพูดจริงก็คงจะดีไม่น้อย


ทั้งสองพากันมานั่งอยู่ที่โซฟา รออยู่สักพักท้องไม่รักดีก็ส่งเสียงครวญครางมาอีก ริริคุจ้องนาฬิกามาตลอดซึ่งนี่ก็ผ่านมาห้านาทีแล้ว ตั้งห้านาที!

เร็นหัวเราะน้อยๆ ก่อนจะยื่นข้อเสนอใหม่ให้ “จะไปหาอะไรกินกันดี หรือ จะไปช่วยทุกคนตามหาของแล้วกลับมากินพร้อมหน้ากันล่ะครับ?” ตามสเต็ปแล้วก็ต้องเลือกข้อหลังแน่นอน

“ไปหาอะไรกิน!” ใช่ ต้องช่วยส่วนรวมก่อนสิ เอ๊ะ เดี๋ยวนะ! เมื่อกี้เธอเลือกที่จะกินงั้นเหรอ

“จะไปไหนนะครับ?” เสี่ยงถามย้ำอีกที ทั้งๆ ที่เมื่อครู่ก็ได้ยินเต็มสองรูหู

“ร้านสะดวกซื้อ!”


rrkkkr.png


และนั่นคือสาเหตุที่ทำให้เร็นและริริคุมายืนตากแอร์เย็นฉ่ำอยู่ในร้านสะดวกซื้อใกล้ๆ ป้อมตำรวจที่ถูกทิ้งร้าง

“นี่เธอได้ยืนข่าวลือบ้างมั้ยน่ะ”

“เอ๋ อะไรเหรอเธอ หรือว่าจะเป็นเรื่องบนเขา”

“ใช่แล้วๆ สงสัยเรื่องนี้จะจริงสินะ ขนาดคนอย่างเธอยังรู้เลย”

เสียงของหญิงวัยกลางคนทั้งสองห่างไกลออกไปเรื่อยๆ พวกหล่อนไม่ได้พูดกันเสียงดังเท่าไหร่นัก แต่คำว่าข่าวลือทำให้ประสาทหูของใครบางคนไวเป็นพิเศษ แต่น่าเสียดายที่เจ้าของข่าวดันเดินออกจากร้านไปแล้ว แถมระยะจากทางเข้ากับมุมที่เขาอยู่ก็ไกลเกินกว่าจะได้ยินรายละเอียดทั้งหมด


บนเขา นั่นมันสถานที่ที่พวกเขาเพิ่งไปสำรวจได้ไม่นาน และได้พบกับเบาะแสเสียด้วย…

โชคชะตาเข้าข้าง! บังเอิญมีเด็กผู้หญิงรุ่นราวคราวเดียวกันอยู่แถวนั้นพอดี ถัดจากเครื่องคิดเงินไปเล็กน้อย เร็นรีบเข้าประกบตัวเธอทันที

ผมตรงสีดำยาวเกือบถึงสะโพกทำให้เธอดูมืดมน ตุ๊กตากระต่ายที่ถูกอุ้มอยู่ไม่ได้ทำให้เธอดูเป็นมิตรหรือน่าเอ็นดูมากกว่าเดิมแม้แต่น้อย เขาคิดผิดที่จะเข้าไปคุยกับเธอหรือเปล่านะ


hime.png


ในเมื่ออยากรู้ก็ต้องรุกหน้า!

“สวัสดีครับ” เธอสะดุ้งตัวเล็กน้อย แต่ไม่หันมามอง “คุณได้ยินเรื่องข่าวลือเมื่อครู่หรืิอเปล่าครับ ผมเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่น่ะ เลยอยากรู้ไว้บ้างจะได้ไม่ไปทำอะไรเสี่ยงๆ”

“เอ..เท่าที่ได้ยินจากคุณป้าที่พูดกันเมื่อกี้ เหมือนว่าจะเห็นOOOตรงภูเขาตรงนั้นล่ะค่ะ.. อะ แต่ยังไงฉันก็ฟังมาอีกที ลองไปดูก็แล้วกันนะค---” พูดไม่ทันจบดีก็มีเสียงแทรกขึ้นเสียก่อน

“เร็นคุง! ไปจ่ายเงินกันเถอะ” ริริคุหอบบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปมาเต็มสองมือ ทำไมถึงไม่ยอมใส่ตะกร้ากันนะ…


“ขอบคุณมากนะครับ ผมคงต้องขอตัว ถ้ามีโอกาสคงได้เจอกันอีก”

อีกฝ่ายแค่พยักหน้ารับ แล้วกลับไปดูของของตนเองต่อ


หวังว่าข่าวที่ได้มาจะมีประโยชน์บ้างนะ....


เอ๊ะ … แต่เหมือนว่าจะลืมอะไรไป…

 
 

อีกฝากของเมือง โคจิโร่กำลังปั่นจักรยานสุดแรงเกิด กลิ่นยางบดเบียดถนนคละคลุ้งไปกับไอแดดของหน้าร้อน

“ป้อมของผมมมมมมม”


kjr2.png